Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, u stavu I i III izreke, tuženi je izjavio blagovremenu i dozvoljenu reviziju zbog bitnih povreda odredaba parničnog postupka i zbog pogrešne primene materijalnog prava.

Kako je tuženi dopunu revizije izjavio nakon isteka zakonom predviđenog roka za izjavljivanje revizije, Vrhovni sud nije cenio ovaj podnesak tuženog, pa u skladu sa tim nije cenio ni odgovor tužioca na dopunu revizije.

Ispitujući pobijanu presudu u granicama propisanim odredbom člana 408. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“ br. 72/11 ... 10/23 - dr.zakon), Vrhovni sud je odlučio da revizija nije osnovana.

U postupku donošenja pobijane presude nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku na koju sud u revizijskom postupku pazi po službenoj dužnosti. Nisu osnovani revizijski navodi da je drugostepeni sud prilikom donošenja pobijane presude učinio bitne povrede odredaba parničnog postupka u smislu odredbe člana 374. stav 1. Zakona o parničnom postupku. Na takve povrede revident ukazuje isticanjem povreda odredba postupka od strane prvostepenog suda prilikom ocene dokaza. Tako, revident obrazlaže da je prvostepeni sud suprotno odredbama procesnog zakona prihvatio nalaz i mišljenje veštaka u kojem se daje mišljenje o tome koje pravo treba primeniti, odnosno raspravlja o pravnim pitanjima i tumače zakonski propisi. Nadalje, ukazuje da izvedeni dokazi protivreče izreci prvostepene presude o usvajanju tužbenog zahteva i postavlja pitanje kako je sud došao do činjeničnog zaključka i na osnovu kojih dokaza. Međutim, takvim navodima se ne ukazuje na određene bitne povrede odredaba parničnog postupka koje su učinjene u postupku pred drugostepenim sudom, u vezi odredbe člana 374. stav 1. Zakona o parničnom postupku, pa takvi navodi ne spadaju u zakonom predviđene, dozvoljene revizijske razloge u smislu odredaba člana 407. Zakona o parničnom postupku. Navodima o bitnim povredama odredaba parničnog postupka od strane prvostepenog suda, u oceni izvedenih dokaza i izvođenju činjeničnih zaključaka, koje je drugostepeni sud prihvatio za pravilne, suštinski se pobija pravilnost utvrđenog činjeničnog stanja, što nije dozvoljen revizijski razlog u ovoj parnici, prema odredbi člana 407. stav 2. Zakona o parničnom postupku.

Prema činjeničnom stanju utvrđenom od strane prvostepenog suda, na osnovu kog je doneta pobijana presuda, dana 19.12.2018. godine Vlada Republike Srbije kao finansijer, Putevi Srbije kao investitor i tuženi kao izvođač, zaključili su Komercijalni ugovor radi izvođenja radova za izgradnju autoputa Sremska Rača- Kuzmin, mosta preko Save i pripreme projekta za deonicu Požega-Kotroman u skladu sa odredbama sporazuma, memoranduma o razumevanju i okvirnog sporazuma. U cilju izvođenja radova tuženi, kao izvođač, je angažovao tužioca, kao podizvođača, za radove na razminiranju lokacije autoputa Beograd - Sarajevo, deonica Sremska Rača - Kuzmin, Podizvođačkim ugovorom stranaka zaključenim dana 22.02.2021. godine, za projekat na čijoj izgradnji je tuženi angažovan u svojstvu izvođača radova, finansiran Ugovorom o zajmu od 25.12.2019. godine sklopljenim između Republike Srbije, kao korisnika kredita i T.S. Ziraat Bankasi A.S. i Denizbank A.S., kao davalaca kredita. Prema sadržini tog ugovora, tužilac priznaje da je u potpunosti upoznat sa Komercijalnim ugovorom. Izvođač neće vršiti bilo kakva plaćanja po ovom ugovoru podizvođaču ukoliko odgovarajući iznos nije plaćen izvođaču na osnovu Komercijalnog ugovora. Ugovorena je cena paušalno, od 798.652.709,52 dinara bez PDV-a i podleže prilagođavanju pod odredbama i uslovima ugovora. Podizvođač će platiti poreze, takse ili naknade koje on treba platiti prema Ugovoru i ugovorna cena se neće prilagoditi ni za jedan od ovih troškova. Izvođač će platiti podizvođaču iznos overen u svakoj privremenoj situaciji u roku od 56 dana nakon što nadzor dobije izjavu i potporni dokument prema uslovima opisanim u prilogu ovog ugovora. PDV nije uračunat u ugovornu cenu i biće naknadno obračunat u situacijama za plaćanje ukoliko za tim postoji zakonska obaveza (član 11.5. Podizvođačkog ugovora). Podizvođač se obavezuje da sve privremene i finalne situacije izda u skladu sa primenjivim zakonom o PDV (član 11.8. Podizvođačkog ugovora). Na ovaj ugovor se primenjuje pravo Republike Srbije (član 17.2. Podizvođačkog ugovora). Tužilac je na vrednost izvršenih radova u iznosu od 428.673.920.51 dinara obračunao PDV po stopi od 20% u iznosu od 95.260.871,22 dinara, i izdao tuženom prvu privremenu situaciju broj 49/21 od 09.01.2021. godine na ukupan iznos za uplatu od 523.934.791,73 dinara, koju je bez primedbi potpisalo i overilo ovlašćeno lice tuženog. Iznos obračunat u situaciji na ime PDV je predmet tužbenog zahteva. Ugovorom stranaka od 22.02.2021. godine je bilo ugovoreno da PDV nije uračunat u ugovorenu cenu i da će isti biti naknadno obračunat od strane tužioca u situacijama za plaćanje ukoliko za tim postoji zakonska obaveza tužioca. Tužilac je predmetni PDV od 95.260.871,22 dinara iskazao u svojoj poreskoj prijavi poreza na dodatu vrednost za period od 1.5.2021. godine do 31.5.2021. godine i platio poreskoj upravi dana 15.6.2021. godine po osnovu prometa roba i usluga. Nakon te uplate, tuženi je tužiocu isplatio celokupnu glavnicu na ime naknade za izvedene radove, a odbio je da plati iznos od 95.260.871,22 dinara koji se odnosi na PDV, smatrajući da je tuženi, u skladu sa Podizvođačkim ugovorom, Sporazumom između Vlade Republike Srbije i Vlade Republike Turske o saradnji u oblasti infrastrukturnih projekata, oslobođen od obaveze plaćanja poreza na dodatu vrednost, pa ni tužilac nema obavezu da obračuna PDV na usluge koje je pružio, niti tuženi ima obavezu da plati PDV ukoliko ga tužilac obračuna. Tuženi je overenu prvu privremenu situaciju tužioca primio 30.08.2021. godine, nakon što je primio korespodentnu uplatu svog investitora 11.08.2021. godine.

Prvostepeni sud je zaključio da tužilac osnovano potražuje utuženi iznos, obračunat na ime plaćenog PDV, jer tuženi nije dokazao da je kao poreski obveznik u skladu sa propisima Republike Srbije ostvario pravo na oslobađanje od PDV-a, u predviđenom postupku, i da je o toj činjenici obavestio tužioca. Stoga ni tužilac kao podizvođač tuženog nije mogao da bude oslobođen plaćanja PDV-a, pa je tuženi dužan da mu taj iznos nadoknadi. Prvostepeni sud je odluku o tužbenom zahtevu doneo primenom odredaba članova 24. Zakona o porezu na dodatu vrednost, člana 33. i 35. Pravilnika o načinu i postupku ostvarivanja poreskih oslobađanja kod PDV-a, i člana 10. Zakona o potvrđivanju sporazuma između Vlade Republike Srbije i Vlade Republike Turske o saradnji u oblasti infrastrukturnih projekata i projekata visokogradnje (koji je na snazi od 04.05.2022. godine, tj. od stupanja na snagu Aneksa 1 tog Sporazuma).

Drugostepeni sud zaključuje da je prvostepeni sud na pravilno i potpuno utvrđeno činjenično stanje pravilno primenio materijalno pravo. Prema razlozima drugostepene odluke, za odluku o tužbenom zahtevu odlučan je izostanak pojedinačnog akta nadležnog poreskog organa kojim bi se utvrdilo pravo na poresko oslobađanje. Prema odredbama člana 24. stav 1. tačka 16b Zakona o PDV, postojala je mogućnost dobijanja poreskog oslobođenja, na način i u postupku ostvarivanja poreskih oslobođenja uređenom Pravilnikom o načinu i postupku ostvarivanja poreskih oslobođenja od PDV sa pravom na odbitak prethodnog poreza („Sl. glasnik RS“ br 120/2012... 159/2020) koji je važio za vreme pružanja usluga od strane tužioca tuženom, u maju 2021. godine, kada je obračunat i iskazan PDV od strane tužioca. Tuženi nije sproveo postupak propisan odredbom člana 33. stav 1. i 34. Pravilnika o načinu i postupku ostvarivanja poreskih oslobođenja od PDV sa pravom na odbitak prethodnog poreza i nije ishodovao potvrdu o poreskom oslobođenju koju je trebalo da dostavi tužiocu kao poreskom obvezniku, zbog čega je u obavezi da tužiocu isplati PDV na vrednost obračunatih (i već isplaćenih) radova.

Revizija tuženog nije osnovana.

Nižestepeni sudovi su na osnovu utvrđenog činjeničnog stanja pravilno odlučili kada su obavezali tuženog da tužiocu isplati fakturisani iznos na ime poreza na dodatu vrednost (PDV).

Prilikom rešavanja spornog pravnog pitanja da li je tuženi u obavezi da plati tužiocu fakturisani iznos PDV-a po računu, neophodno je poći od šireg konteksta u kom je zaključen ugovor između tužioca i tuženog, i radi pravilne primene relevantnog materijalnog prava, voditi računa o opšteprihvaćenim pravilima međunarodnog prava u pogledu dejstva međudržavnog sporazuma na konkretan obligacioni odnos između parničnih stranaka.

Tuženi je od strane Republike Srbije kao finansijera i Puteva Srbije kao investitora, angažovan radi izvođenja radova na izgradnji autoputa Sremska Rača- Kuzmin, mosta preko Save i pripreme projekta za deonicu Požega-Kotroman, o čemu su ugovarači 19.12.2018. godine zaključili Komercijalni ugovor, u skladu sa kojim ugovorom je tuženi zaključio ugovor sa tužiocem kao podizvođačem. Navedeni Komercijalni ugovor je operacionalizacija bilateralne saradnje utvrđene Sporazumom između Republike Srbije i Republike Turske o saradnji u oblasti infrastrukturnih radova od 26.10.2009. godine, koji je naša država ratifikovala 2010. godine („Sl. glasnik RS - Međunarodni ugovori“, br. 1/2010). Članice Sporazuma su zaključile i Aneks 1 Sporazuma koji je naša država ratifikovala 2020. godine Zakonom o potvrđivanju Aneksa 1 Sporazuma između Vlade Republike Srbije i Vlade Republike Turske o saradnji u oblasti infrastrukturnih projekata („Sl. glasnik RS - Međunarodni ugovori“, br. 2/2020). Navedenim Aneksom se u članu 9, menja član 10. Sporazuma tako da glasi: „Na uvoz dobara i promet dobara i usluga, koji se vrši u okviru realizacije ovog sporazuma, ne plaća se carina i porez na dodatu vrednost“. Upravo se tokom postupka, kao i u reviziji, tuženi pozivao na citiranu odredbu Aneksa 1 Sporazuma, kao materijalnopravni osnov za oslobađanje tuženog od obaveze plaćanja PDV tužiocu kao svom podizvođaču, ali revizijski navodi tuženog nisu osnovani.

Najpre, nisu sporni revizijski navodi da su opšteprihvaćena pravila međunarodnog prava i potvrđeni međunarodni ugovori sastavni deo pravnog poretka Republike Srbije i neposredno se primenjuju (član 16. stav 2. Ustava RS). Međutim, u konkretnom slučaju se postavlja pitanje da li se Aneks 1 Sporazuma može primeniti na konkretan slučaj. Prema sadržini člana 10. stav 1. Aneksa 1, „Aneks 1 Sporazuma stupa na snagu danom prijema poslednjeg obaveštenja kojim Strane diplomatskim putem obaveštavaju jedna drugu o okončanju postupaka propisanih njihovim nacionalnim zakonodavstvom za stupanje na snagu ovog aneksa“, dok član 3. Zakona o potvrđivanju Aneksa 1 sporazuma između Vlade Republike Srbije i Vlade Republike Turske o saradnji u oblasti infrastrukturnih projekata, propisuje da „Ovaj zakon stupa na snagu osmog dana od dana objavljivanja u „Službenom glasniku Republike Srbije - Međunarodni ugovori“. Osnovano tuženi ukazuje da je navedeni Zakon o potvrđivanju Aneksa 1 Sporazuma stupio na snagu 2020. godine, ali pogrešno smatra da se ima primeniti na sporan materijalnopravni odnos jer u momentu izdavanja računa i obračuna PDV-a, sam Aneks 1 Sporazuma (dakle ne Zakon) nije stupio na pravnu snagu, na šta ukazuje i prvostepeni sud. Suprotno shvatanju revidenta, navedeni Aneks stupio je na pravnu snagu dana 04.05.2022. godine, što proizlazi iz Obaveštenja Ministarstva spoljnih poslova RS o datumu stupanja na snagu Aneksa 1 Sporazuma između Vlade Republike Srbije i Vlade Republike Turske o saradnji u oblasti infrastrukturnih projekata („Službeni glasnik RS - Međunarodni ugovori“, broj 3 od 6. jula 2022.), od kog momenta je Aneks počeo da proizvodi pravno dejstvo. Dakle, ratifikacijom međunarodnog sporazuma isti postaje sastavni deo unutrašnjeg pravnog poretka i država preuzima obavezu da ga primenjuje u odnosu na drugu stranu, ali će to biti moguće tek kada sam međunarodni sporazum stupi na pravnu snagu, prema uslovima koji su propisani samim sporazumom. Odavde sledi da u momentu izdavanja računa i obračuna PDV-a, predmetni Aneks nije proizvodio dejstvo između strana potpisnica, pa stoga ni odredbe osnovnog Sporazuma nisu bile izmenjene na način kako je to učinjeno Aneksom. Kako je u integralnom tekstu člana 10. Sporazuma iz 2009. godine predviđeno da će „strane obezbediti jedna drugoj svu neophodnu pomoć za nesmetan ulazak, boravak i odlazak iz zemalja Strana, osoblja akreditovanog za obavljanje aktivnosti koje su predmet ovog sporazuma, u skladu sa relevantnim propisima Strana“, jasno je da u samom Sporazumu kao međunarodnom ugovoru, nema neposrednog pravnog osnova za oslobođenje tuženog od plaćanja PDV-a.

Dalje, kada se radi o pozivanju revidenta na Ugovor o kreditu zaključen između Republike Srbije (kao korisnika kredita) i T.C. Ziraat Bankasi A.S. i Denizbank A.S. (kao davalaca kredita), koji je potvrđen Zakonom o potvrđivanju ugovora o kreditu između Republike Srbije (kao korisnika kredita) i T.C. Ziraat Bankasi A.S. i Denizbank A.S. (kao davalaca kredita) objavljenim u Službenom glasniku RS - Međunarodni ugovori, broj 2/2020-22, revizijski sud nalazi da ni navedeni međunarodni ugovor ne sadrži neposredan pravni osnov za oslobođenje tuženog od plaćanja PDV-a tužiocu. Tačni su navodi revidenta da je navedeni kredit odobren radi finansijskog pokrića projekta na kome je tužilac kao podizvođač izvodio radove, te da je u odredbi člana 11.5 stav 2. predviđeno da se kreditne linije neće koristiti za plaćanje PDV-a na promet robe i usluga i uvoz robe i usluga, troškove carinskih dažbina i drugih uvoznih dažbina, poreza i drugih nameta koji se plaćaju prilikom izvršenja relevantnog Projekta, ali navedena odredba nije neposredni pravni izvor, odnosno ne uređuje obligacionopravni odnos između tužioca i tuženog, već između davalaca kredita i korisnika kredita. Odredbom člana 1.3. ugovora, lice koje nije strana u ovom ugovoru, nema nikakvo pravo po Zakonu o obligacionim odnosima da izvrši ili uživa koristi bilo kog uslova ovog ugovora. Osim toga, prilikom izvršenja Projekta na relaciji investitor/finansijer (Republika Srbija) – izvođač (tuženi), dati zajam od strane turskih banaka i nije korišćen za plaćanje PDV-a, jer tuženi na vrednost izvedenih radova nije obračunao PDV, pa je na taj način postupljeno u skladu sa odredbama Ugovora o zajmu.

Od značaja za rešenje ovog spora je da je poslovni odnos između tuženog i tužioca uređen Podizvođačkim ugovorom, u kom je u članu 11.5. izričito navedeno da „PDV nije uračunat u ugovornu cenu i biće naknadno obračunat u situacijama za plaćanje ukoliko za tim postoji zakonska obaveza“, te se u članu 11.8 podizvođač obavezao „da sve privremene i finalne situacije izda u skladu sa primenjivim zakonom o PDV-u“. Navedeno znači da je tužilac kao podizvođač imao zakonsku obavezu, a i ugovornu prema tuženom, da u privremenoj situaciji obračuna i iskaže PDV, što povlači i obavezu da tužilac porez na dodatu vrednost plati fiskusu. U toj situaciji, pravilan ja zaključak nižestepenih sudova da je samo potvrda o poreskom oslobođenju koju izdaje nadležan poreski organ u skladu sa Pravilnikom o načinu i postupku ostvarivanja poreskih oslobođenja od PDV sa pravom na odbitak prethodnog poreza („Službeni glasnik RS“, br. 120 od 21. decembra 2012 … 80 od 8. novembra 2019.), valjan pravni osnov po kom bi tuženi bio oslobođen da plati tužiocu obračunati iznos PDV-a. Konkretno, pravni osnov leži u odredbi člana 24. stav 1. tačka 16v) Zakona o porezu na dodatu vrednosti (a ne tačke 16b istog člana kako to smatraju nižestepeni sudovi), odnosno člana 38. i 39. stav 2. pomenutog Pravilnika, jer se upravo u navedenim odredbama omogućava tuženom da kroz domaće propise ostvari pravo na poresko oslobođenje koje je predviđeno u Aneksu 1 sporazuma između Vlade Republike Srbije i Vlade Republike Turske o saradnji u oblasti infrastrukturnih projekata. Prema odredbi člana 24. stav 1. tačka 16v) Zakona o porezu na dodatu vrednost („Službeni glasnik RS“ br. 86/2004... 153/2020), PDV se ne plaća na promet dobara i usluga koji se vrši na osnovu međunarodnih ugovora, ako je tim ugovorima predviđeno poresko oslobođenje, osim međunarodnih ugovora iz tačke 16a) i 16b) tog stava (ugovori o donaciji i ugovori o kreditu, odnosno zajmu zaključeni između Republike i međunarodne finansijske organizacije, odnosno druge države, kao i između treće strane i međunarodne finansijske organizacije, odnosno druge države u kojem se Repblika Srbija pojavljuje kao garant, oodnosno kontra garant). Prema odredbi stava 13. istog člana tog zakona, ministar bliže uređuje način i postupak ostvarivanja poreskih oslobođenja iz stava 1. tog člana. Način i postupak ostvarivanja poreskih oslobođenja je uređen Pravilnikom o načinu i postupku ostvarivanja poreskih oslobođenja od PDV sa pravom na odbitak prethodnog poreza („Službeni glasnik RS“, br. 120/2012). Prema odredbi člana 38, poresko oslobođenje iz člana 24. stav 1. tačka 16v) odnosi se na promet dobara i usluga koji se vrši u skladu sa međunarodnim ugovorom, pod uslovom da je tim ugovorom predviđeno poresko oslobođenje – na čemu insistira revident, zaključenim između Republike i druge države. Po tim odredbama, republički organ čiji je funkcioner u ime Republike zaključio međunarodni ugovor, dostavlja nadležnom organu kopiju zaključenog međunarodnog ugovora i obaveštenje o licima koja na osnovu tog ugovora imaju pravo nabavke dobara i usluga uz poresko oslobođenje. Prema odredbi člana 39, poresko oslobođenje iz člana 38. Pravilnika, obveznik može da ostvari za promet dobara i usluga pod uslovom da poseduje dokument kojim se potvrđuje da je promet dobara i usluga prema međunarodnom ugovoru oslobođen PDV, koji popunjava, potpisuje, overava i izdaje ovlašćeno lice Centrale Poreske uprave (dakle nadležni poreski organ). Kada je za promet dobara i usluga poreski dužnik u skladu sa Zakonom lice koje na osnovu međunarodnog ugovora ima pravo nabavke dobara i usluga uz poresko oslobođenje (na šta ukazuje revident), poresko oslobođenje može da ostvari ako poseduje potvrdu o poreskom oslobođenju za međunarodni ugovor, koji izdaje ovlašćeno lice Centrale Poreske uprave, na zahtev lica koje na osnovu međunarodnog ugovora ima pravo nabavke dobara i usluga uz poresko oslobođenje, koji se podnosi Centrali Poreske uprave. Centrala proverava ispunjenost uslova za ostvarivanje poreskog oslobođenja i ako su ti uslovi ispunjeni izdaje potvrdu, čiji broj i datum, i vrednost prometa dobara i usluga, prema članu 41. Pravilnika, uz poresku prijavu dostavlja obveznik PDV za poreski period u kojem je obveznik PDV ostvario poresko oslobođenje.

Dakle, to su uslovi primenjivog zakona o PDV prema kojima je PDV morao biti obračunat, jer za tim postoji zakonska obaveza, odnosno mogao da bude izbegnut poreskim oslobađanjem. Ti uslovi se nisu ispunili, jer tuženi nije u propisanom postupku ishodovao relevantnu potvrdu poreskog organa kojom se potvrđuje da je konkretan promet dobara i usluga prema međunarodnom ugovoru oslobođen PDV. Osim toga, kako je napred obrazloženo, Vrhovni sud nalazi da ni prema sadržini međunarodnog sporazuma između Republika Srbije i Republike Turske o saradnji u oblasti infrastrukturnih projekata u tekstu koji je važio u vreme prometa, nije bilo predviđeno poresko oslobođenje. Komercijalni ugovor je zaključila Republika Srbija sa Putevima Srbije kao investitorom i tuženim kao izvođačem, pa taj ugovor ne spada u ugovore iz odredbe člana 24. stav 1. tačka 16v) Zakona o porezu na dodatu vrednost na osnovu kojih se moglo ostvariti poresko oslobođenje aktivnošću tuženog, kao ni pomenuti Ugovor o kreditu.

Bez uticaja su svi revizijski navodi kojima se ukazuje na pravnu suprematiju međunarodnih ugovora u odnosu na domaće propise, jer u konkretnom slučaju, u momentu nastanka spornog pravnog odnosa, nije postojala odredba u važećem međunarodnom ugovoru na osnovu koje bi tuženi neposredno bio oslobođen od plaćanja poreza na dodatu vrednost svom podizvođaču, ne dirajući pri tom u odnos tuženog i Republike Srbije kao finansijera projekta.

U reviziji se ističe značaj utvrđene činjenice da tuženom nije plaćen od strane investitora iz Komercijalnog ugovora iznos PDV-a, koji, kako je napred rečeno tuženi i nije zaračunao investitoru. Ovu činjenicu tuženi smatra značajnom zbog odredbe iz člana 7.10. Podizvođačkog ugovora i ugovorene dinamike plaćanja. Revizijski sud nalazi da okolnost da tuženi nije zaračunao investitoru iznos PDV-a koji je podizvođač zaračunao u situaciji saglasno primenjivom zakonu o PDV, i saglasno odredbi Podizvođačkog ugovora, ne može da oslobodi tuženog obaveze prema tužiocu. Ovo tim pre što je investitor za radove po situaciji primio korespodentnu uplatu svog investitora 11.08.2021. godine.

Na kraju, bez uticaja su za odluku o tužbenom zahtevu revizijski navodi da je podizvođački ugovor zaključen po sistemu „back-to-back“ sa Komercijalnim ugovorom. Ovo stoga što se odredbama ugovora u članu 7, o „back-to-back“ principu u odnosu na Komercijalni ugovor konstatuje da je tužilac upoznat sa Komercijalnim ugovorom i dokumentima koji ga formiraju, a u daljim tačkama detaljnije je razrađeno u kojim situacijama i povodom kojih pitanja se odnos iz Komercijalnog ugovora preslikava i na podizvođački ugovor, gde se pitanje PDV-a ne pominje. Dakle, podizvođački ugovor sadrži posebne odredbe kojima su relevantna pitanja uređena tako da se u privremenim situacijama obračunava PDV u skladu sa primenjivim zakonom o PDV, bez obzira na sadržinu izvođačkog ugovora, što za parnične stranke stvara obavezu postupanja po navedenoj odredbi (Podizvođačkog) ugovora, jer se takvom odredbom na specijalan način uređuje konkretan obligacionopravni odnos. Iz navedenih razloga pozivanje tuženog na princip „back-to-back“ nema materijalnopravnih posledica na konkretan spor i odluku o tužbenom zahtevu.

Iz svih napred navedenih razloga, pravilna je odluka nižestepenih sudova kojom su obavezali tuženog na isplatu iznosa od 95.260.871,22 dinara sa zateznom kamatom, u skladu sa odredbom člana 262. stav 1. Zakona o obligacionim odosima, članom 11.5. i članom 11.4. Podizvođačkog ugovora.

Kako ne postoje razlozi zbog kojih je revizija izjavljena, kao ni razlozi o kojima revizijski sud vodi računa po službenoj dužnosti koji bi vodili usvajanju revizije, Vrhovni sud je primenom odredbe člana 414. stav 1. Zakona o parničnom postupku odlučio kao u izreci.

Predsednik veća – sudija

Tatjana Miljuš,s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković