Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu tuženi je blagovremeno izjavio posebnu reviziju, zbog pogrešne primene materijalnog prava u smislu člana 404. Zakona o parničnom postupku.

Tužilja je blagovremeno podnela odgovor na reviziju.

Odlučujući o dozvoljenosti izjavljene revizije na osnovu člana 404. stav 2. Zakona o parničnom postupku - ZPP („Službeni glasnik RS“, br. 72/2011 ... 10/2023 – drugi zakon), Vrhovni sud je ocenio da su ispunjeni uslovi za odlučivanje o posebnoj reviziji tuženog, radi ujednačavanja sudske prakse, zbog čega je odlučeno kao u stavu prvom izreke.

Naime, predmetni tužbeni zahtev za naknadu štete se odnosi na troškove iz izvršnog postupka, a u kojima je odlučeno u tom postupku, zbog čega se u ovom parničnom postupku tužbenim zahtevom za naknadu štete ne može ostvariti pravo na naknadu troškova iz drugog sudskog postupka.

Ispitujući pravilnost pobijane presude na osnovu člana 408. ZPP, Vrhovni sud je ocenio da je revizija tuženog osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti na osnovu člana 408. ZPP.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilja je, kao izvršni poverilac, podnela tuženom javnom izvršitelju predlog za izvršenje na osnovu izvršne isprave-pravnosnažne i izvršne presude Osnovnog suda u Pančevu Prr1 73/2021 od 11.03.2022. godine, protiv izvršnog dužnika Republike Srbije-Visoki savet sudstva, Privredni sud u Pančevu u predmetu Ii 128/22. Odlučujući o navedenom predlogu, tuženi je 14.09.2022. godine doneo rešenje o izvršenju Ii 128/22, kojim je odredio izvršenje protiv izvršnog dužnika plenidbom novčanih sredstva izvršnog dužnika i prenosom ovih sredstava izvršnom poveriocu preko namenskog računa javnog izvršitelja. Protiv navedenog rešenja tuženog, tužilja je kao izvršni poverilac podnela prigovor, koji je rešenjem Osnovnog suda u Pančevu IPV (I) 139/22 od 20.10.2022. godine, odbijen kao neosnovan i potvrđeno navedeno rešenje javnog izvršitelja od 14.09.2022. godine. Rešenjem o troškovima postupka II 128/22 od 22.05.2023. godine, utvrđeno je da troškovi nastali pred javnim izvršiteljem u postupku koji se vodio radi odlučivanja o prigovoru izvršnog poverioca i dostavljanja odluke o prigovoru strankama 3.824,18 dinara, pa je izvršni poverilac u obavezi da ih uplati na račun javnog izvršitelja. Protiv ovog rešenja o troškovima postupka tužilja, kao izvršni poverilac, je izjavila prigovor 26.05.2023. godine, potražujući naknadu na ime sastava istog iznos od 12.000,00 dinara. Osnovni sud u Pančevu je rešenjem IPV (I) 94/23 od 13.06.2023. godine, usvojio prigovor i ukinuo rešenje javnog izvršitelja II 128/22 od 22.05.2023. godine i odbio zahtev izvršnog poverioca za naknadu troškova postupka. U odnosu na odluku o troškovima postupka, prvostepeni sud je naveo da poveriocu nije dosudio trošak na ime sastava prigovora, jer se radi o pratećim troškovima, koji se ne mogu pripisati izvršnom dužniku, s obzirom na to da isti nije svojim ponašanjem izdejstvovao ovaj trošak i da se ne radi o trošku u vezi sa sprovođenjem izvršenja. Tužilja je za sastav prigovora od 26.05.2023. godine, angažovala punomoćnika i 29.08.2023. godine, na ime troškova za sastav ovog pravnog leka na račun punomoćnika uplatila iznos od 18.000,00 dinara.

Kod ovako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je odbio prigovor presuđene stvari, jer ne postoji identitet stranaka u ovom postupku, u odnosu na postupak II 128/22, koji je vođen pred javnim izvršiteljem, kao i da se radi o različitim pravnim osnovima, budući da se u ovom postupku potražuje naknada štete od javnog izvršitelja u vezi sa troškovima koje je tužilja, kao izvršni poverilac, imala povodom navedenog postupka izvršenja i obavezao tuženog da isplati tužilji, na ime naknade štete, iznos od 18.000,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 16.01.2024. godine do isplate na osnovu člana 154. i 158. Zakona o obligacionim odnosima, s obzirom na to da su krivicom tuženog neosnovano utvrđeni navedeni troškovi tužilje kao izvršnog poverioca, imajući u vidu da je tužilja imala izdatke za izjavljivanje prigovora u izvršnom postupku, a za koji joj je bila neophodna stručna pomoć od strane advokata.

Drugostepeni sud je odbio žalbu tuženog i potvrdio prvostepenu presudu, uz zaključak da je na utvrđeno činjenično stanje prvostepeni sud pravilno primenio materijalno pravo, kada je obavezao tuženog da naknadi tužilji štetu i odredio njenu visinu, prihvatajući razloge prvostepenog suda da su krivicom tuženog neosnovano utvrđeni troškovi tužilje kao izvršnog poverioca i da je tužilja imala izdatke za sačinjavanje prigovora u izvršnom postupku.

Osnovani su navodi revizije kojima se ukazuje na pogrešnu primenu materijalnog prava, a na koji revizijski razlog ovaj sud pazi i po službenoj dužnosti, zbog čega su preinačene drugostepena i prvostepena presuda u stavu drugom i stavu trećem izreke i odbijen, kao neosnovan, tužbeni zahtev tužilje.

Naime, Osnovni sud u Pančevu je odlučujući o prigovoru tužilje kao izvršnog poverioca, a na ime čijeg sastava od strane punomoćnika iz reda advokata u ovoj parnici potražuje naknadu štete, usvojio prigovor i ukinuo rešenje javnog izvršitelja II 128/22 od 22.05.2023. godine i odbio zahtev tužilje kao izvršnog poverioca za naknadu troškova postupka, zato što se radi o pratećim troškovima koji se ne mogu pripisati izvršnom dužniku, jer nije svojim ponašanjem izdejstvovao ovaj trošak, kao i da se ne radi o troškovima u vezi sa sprovođenjem izvršenja.

Prema tome, kako je u zahtevu tužilje kao izvršnog poverioca na ime sastava prigovora pravnosnažno odlučeno tako što je odbijen zahtev tužilje kao izvršnog poverioca za naknadu troškova postupka (u izvršnom postupku), to tužilja ne može ostvariti pravo na naknadu tih troškova u parničnom postupku protiv tuženog na osnovu člana 154. i 158. Zakona o obligacionim odnosima („Službeni list SFRJ“ br. 29/78...57/79, „Službeni list SRJ“ broj 31/93 i „Službeni glasnik RS“ broj 18/20). Takođe, tužilja nije dokazala da je šteta naneta namerno, a tuženi ne može da odgovara za mišljenje izraženo u navedenom rešenju o troškovima postupka.

Kako je odbijen tužbeni zahtev tužilje, to je odbijen i zahtev tužilje za naknadu troškova postupka prema uspehu u sporu u smislu člana 153. ZPP.

Tuženi je uspeo u revizijskom postupku pa mu na osnovu člana 153. stav 1, 154. i 163. stav 2. ZPP pripadaju traženi i opredeljeni troškovi postupka prema ostvarenom uspehu u sporu, i to na ime sastava žalbe i revizije od strane punomoćnika iz reda advokata u iznosu od po 18.000,00 dinara i takse na žalbu i presudu o žalbi u iznosu od po 2.620,00 dinara, sve u ukupnom iznosu od 41.240,00 dinara, primenom Tarife o nagradama i naknada troškova za rad advokata i Tarifnog broja 1. stav 1. tačka 2. Taksene tarife i zakona o sudskim taksama.

Troškovi na ime odgovora na reviziju nisu bili potrebni radi vođenja parnice shodno odredbi člana 154. stav 1. ZPP, zbog čega je odbijen zahtev tužilje za naknadu troškova na ime odgovora na reviziju.

Iz navedenih razloga, Vrhovni sud je na osnovu odredbi člana 416. stav 1. i 165. stav 2. ZPP, odlučio kao u stavovima drugom, trećem i četvrtom izreke.

Predsednik veća – sudija

Vesna Subić,s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković