U IME NARODA

Vrhovni kasacioni sud, u veću sastavljenom od sudija: Vesne Popović, predsednika veća, Zorane Delibašić i Gordane Komnenić, članova veća, u parnici tužioca AA iz ..., koga zastupa Zoran M. Kostić, advokat iz ..., protiv tuženih BB iz ..., koju zastupa Dragan Krajinović, advokat iz ... i Stambene zgrade u ulici ... broj ..., koju zastupa predsednik Skupštine stanara, radi utvrđenja, odlučujući o reviziji tužioca izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž 4160/2017 od 26.01.2018. godine, u sednici veća održanoj dana 29.10.2020. godine, doneo je

P R E S U D U

ODBIJA SE kao neosnovana revizija tužioca, izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž 4160/2017 od 26.01.2018. godine.

ODBIJAJU SE zahtevi tužioca i tuženih za naknadu troškova revizijskog postupka.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Prvog osnovnog suda u Beogradu P 46810/10 od 20.05.2014. godine, ispravljenom rešenjem P 46810/10 od 19.09.2014. godine, prvim stavom izreke, odbijen je tužbeni zahtev tužioca kojim je tražio da se utvrdi da je ništav i da ne proizvodi pravno dejstvo ugovor zaključen između tuženih, Stambene zgrade u Beogradu u ulici ... broj ... i BB, dana 10.09.1996. godine, overen pred Prvim opštinskim sudom u Beogradu pod Ov.br. 13519/96 od 11.09.1996. godine i Aneks ovog ugovora zaključen 01.04.1997. godine, overen u Prvom opštinskom sudu u Beogradu pod Ov.br. 1308/97 dana 03.04.1997. godine, što bi tuženi bili dužni priznati i trpeti. Stavom drugim izreke, obavezan je tužilac da tuženoj BB naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 518.600,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od donošenja prvostepene presude do isplate.

Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž 4160/2017 od 26.01.2018. godine, odbijena je žalba tužioca i prvostepena presuda potvrđena.

Protiv pravnosnažne presude donesene u drugom stepenu, tužilac je blagovremeno izjavio reviziju, zbog bitne povrede odredaba parničnog postupka i pogrešne primene materijalnog prava.

Tužena BB je dostavila odgovor na reviziju i tražila troškove revizijskog postupka.

Ispitujući pravilnost pobijane presude u okviru ovlašćenja iz čl. 399. Zakona o parničnom postupku – ZPP („Sl. glasnik RS“, br. 125/04 i 111/09), koji se primenjuje na osnovu čl. 506. stav 1. važećeg ZPP („Službeni glasnik RS“ br. 72/11 ... 55/14) Vrhovni kasacioni sud je zaključio da revizija nije osnovana.

U sprovedenom postupku nije počinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz čl. 361. stav 2. tačka 9. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Suprotno navodima revizije, pobijana presuda zasnovana je na dozvoljenim raspolaganjima stranaka, pa u postupku nije počinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz čl. 361. stav 2. tačka 5. ZPP, jer nijedna od stranaka nije raspolagala tužbenim zahtevom.

U drugostepenom postupku, nije počinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz čl. 361. stav 1. u vezi sa članom 7. i 8. ZPP, jer drugostepeni sud nije ocenjivao dokaze, već je činjenično stanje koje je utvrdio prvostepeni sud prihvatio kao potpuno i pravilno.

Drugostepeni sud je, suprotno navodima revizije, ocenio sve žalbene navode i u obrazloženju odluke dao potpune i jasne razloge zbog kojih ih smatra neosnovanim.

Prema činjeničnom stanju utvrđenom u postupku koji je prethodio donošenju pobijane presude, saglasnošću devet stanara zgrade u ulici ... od 11.04.1995. godine, tuženoj BB je dozvoljeno pripajanje spornog podrumskog prostora radi proširenja postojećeg stana broj ..., tako što su joj dodeljene zajedničke prostorije i šupa koja se naslanjala na njen stan, u površini od 12 m2. Tužena je tražila da joj se dodeli podrumski prostor za koji su stanari, potpisivanjem saglasnosti, izjavili da ga neće koristiti. Saglasnost je potpisalo devet od ukupno jedanaest stanara, a autentičnost potpisa stanara utvrđena je veštačenjem preko veštaka grafološke struke. Na osnovu saglasnosti stanara, dana 10.09.1996. godine, zaključen je ugovor između stambene zgrade, koju je zastupala BB i tužene. Predmet ugovora bilo je regulisanje međusobnih obaveza u vezi pripajanja zajedničkog prostora podrumskih prostorija (šupe i međuprostora) stanu tužene BB. Rešenjem Odeljenja za komunalne i građevinske poslove Opštine Stari Grad u Beogradu U-01/42 broj 351-450/96 od 08.04.1997. godine tuženoj je odobreno izvođenje radova na proširenju postojećeg objekta, stana broj ... na deo zajedničkih prostorija. Rešenjem Grada Beograda – Gradske opštine Stari Grad – Odeljenja za komunalne i građevinske poslove U br. 01/42 br. 351-450/96 od 25.05.2005. godine utvrđeno je, po obavljenom veštačenju, da se tužena nije proširila na podrum tužioca, kako to tužilac nastoji da dokaže i u ovom postupku, već na zajednički prostor zgrade. VV, koja je u ime i za račun stambene zgrade potpisala ugovor nikada nije bila izabrana za predsednika Skupštine stanara i nikada nije održana sednica Skupštine stanara radi izbora predsednika Skupštine stanara. Sve poslove predsednika Skuštine stanara obavljala je upravo VV, jer niko od vlasnika stanova nije hteo da se prihvati da bude predsednik i niko se, osim tužioca, nije protivio kada je sporni prostor dodeljen tuženoj BB. U to vreme, VV potpisivala je sve u ime stambene zgrade, čemu se niko nije protivio.

Na potpuno i pravilno utvrđeno činjenično stanje, nižestepeni sudovi su pravilno primenili materijalno pravo.

Neosnovani su revizijski navodi o pogrešnoj primeni materijalnog prava.

U situaciji kada u skladu sa članom 14. Uredbe o održavanju stambenih zgrada i stanova („Službeni glasnik RS“ br. 43/93), da nikada nije održana skupština stanara i nikada nije izabran predsednik zgrade, a VV se sve vreme ponašala kao da je predsednik Skupština stanara stambene zgrade i obavljala sve poslove predsednika Skupštine stanara stambene zgrade, pravilan je zaključak drugostepenog suda da je u to vreme vršila zastupanje zgrade u smislu člana 84. Zakona o obligacionim odnosima i navedene Uredbe, a na šta je nižestepenim sudovima ukazao Vrhovni sud Srbije u odluci Rev 2955/07 od 05.03.2008. godine, po kojoj je u nižestepenim presudama u celini postupljeno.

Suprotno navodima revizije, VV nije zloupotrebila pečat kućnog staveta stambene zgrade, jer je jedino ona u zgradi obavljala sve poslove predsednika kućnog saveta, odnosno Skupštine stanara, kojima se niko nije protivio i koje niko umesto nje nije hteo da obavlja.

Stoga je, tužena BB na osnovu člana 20. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa – ZOSPO, dogradnjom uz saglasnost većine vlasnika zajedničkih delova zgrade stekla pravo svojine na novoformiranoj građevinskoj celini, koja predstavlja stambeni prostor koji ona koristi za stanovanje.

Odluka Ustavnog suda Iu – 95/2006 od 17.03.2011. godine na koju se revident poziva, ne primenjuje se u konkretnom slučaju, jer nema povratno dejstvo, budući da je tužena BB, na osnovu saglasnosti većine vlasnika i građevinske dozvole U-01/42 br. 351-450/96 izvršila dogradnju svog stambenog prostora tako što je njemu pripojila 12 m2 zajedničkog podrumskog prostora.

Na osnovu izloženog, kako se ostalim revizijskim navodima pravilnost i zakonitost nižestepene presude ne dovodi u sumnju, Vrhovni kasacioni sud je primenom čl. 405. stav 1. ZPP, doneo odluku kao u izreci presude.

Revizijski sud nije detaljno obrazlagao presudu, jer je zaključio da to nije potrebno zbog toga što se u reviziji ponavljaju žalbeni razlozi, a detaljnijim obrazloženjem odluke po reviziji ne bi se postiglo novo tumačenje prava niti doprinelo ujednačenom tumačenju prava.

Odluka o troškovima postupka doneta je primenom čl. 149. i 150. ZPP. Tužiocu nisu priznati troškovi revizijskog postupka, jer nije uspeo u sporu, a tuženom nisu priznati troškovi sastava odgovora na reviziju, jer troškovi sastava odgovora na reviziju nisu bili nužni radi vođenja revizijskog postupka.

Predsednik veća – sudija

Vesna Popović,s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić