![](/sites/default/files/grb-srb.png)
Republika Srbija
VRHOVNI KASACIONI SUD
Uzp 301/2021
16.12.2021. godina
Beograd
U IME NARODA
Vrhovni kasacioni sud, u veću sastavljenom od sudija: Katarine Manojlović Andrić, predsednika veća, Gordane Džakula i Dragane Marinković, članova veća, sa savetnikom Dragicom Vranić, kao zapisničarem, odlučujući o zahtevu AA iz Bosne i Hercegovine, ..., koju zastupa punomoćnik Atila Mraznica, advokat iz ... br. .., za preispitivanje sudske odluke - presude Upravnog suda, 24 U 2866/20 od 14.10.2021. godine, sa protivnom strankom, Ministarstvom finansija Republike Srbije, Upravom za javni dug, u predmetu neisplaćene devizne štednje, u nejavnoj sednici veća održanoj dana 16.12.2021. godine, doneo je
P R E S U D U
Zahtev se ODBIJA.
ODBIJA SE zahtev podnositeljke zahteva za naknadu troškova.
O b r a z l o ž e nj e
Pobijanom presudom, stavom prvim dispozitiva, odbijena je tužba podnositeljke zahteva podneta protiv rešenja Ministarstva finansija Republike Srbije, Uprave za javni dug, broj .. od 23.12.2019. godine, kojim je odbijena prijava potraživanja podnositeljke prijave AA iz ..., Bosna i Hercegovina, zavedena pod brojem .. . Stavom drugim dispozitiva pobijane presude odbijen je zahtev tužilje za naknadu troškova upravnog spora.
U zahtevu za preispitivanje pobijane presude, podnetom zbog povrede zakona i povrede pravila postupka koja je mogla biti od uticaja na rešenje stvari, podnositeljka ukazuje da je Upravni sud pogrešno primenio član 12. stav 4. u vezi člana 3. Zakona o regulisanju javnog duga Republike Srbije po osnovu neisplaćene devizne štednje građana položene kod banaka čije je sedište na teritoriji Republike Srbije i njihovim filijalama na teritorijama bivših republika, kao i čl. 9. i 10. Zakona o rešavanju sukoba zakona sa propisima drugih zemalja. Ovo stoga što nije pravilno utvrdio koje je merodavno pravo kojim se reguliše pitanje devizne štednje kod Investbanke a.d. Beograd u Bosni i Hercegovini (u daljem tekstu BiH) i Federaciji Bosne i Hercegovine (u daljem tekstu: FBiH). Ukazuje da je utvrđenje prava na isplatu devizne štednje kod Investbanke a.d. Beograd u BiH i entitetu FBiH regulisano posebnim propisima (lex specialis), konkretno Odlukom o postupku izdavanja potvrde za utvrđivanje prava na isplatu devizne štednje u skladu sa Zakonom o regulisanju javnog duga Republike Srbije po osnovu neisplaćene devizne štednje građana položene kod banaka čije je sedište na teritoriji Republike Srbije i njihovim filijalama na teritorijama bivših republika SFRJ, VM br. 208/17 od 30.08.2017. godine (''Službeni glasnik BiH'', br. 69/17), (''Odluka Saveta ministara BiH''). Ističe da je na osnovu te odluke ovo pitanje dalje uređeno Odlukom o određivanju organa za izdavanje potvrda deviznim štedišama Investbanke a.d. Beograd i Jugoslovenske izvozne i kreditne banke a.d. Beograd (''Sl. novine FBiH'', br. 78/17) (''Odluka Vlade FBiH''). Ukazuje i na odredbe Zakona o izmirenju obaveza po osnovu računa stare devizne štednje (''Sl.glasnik BiH'' br. 28/06), koje smatra merodavnim, a kojima se, kako navodi, izričito isključuje odgovornost FBiH i BiH za štedne uloge u Investbanci a.d. Beograd i njenim filijalama na teritoriji BiH. S tim u vezi ističe da je tužilja, ovde podnositeljka zahteva, dostavila potvrdu FIA FBiH uz prijavu potraživanja još 05.10.2017. godine, što je tuženi konstatovao na strani 2. osporenog rešenja, a potom i Odgovor na upit Federalnog Ministarstva finansija FBiH br. ../20 od 12.02.2020. godine, kojim je utvrđeno da je Finansijsko- informatička agencija FBiH jedino ovlašćeno telo za izdavanje potvrda deviznim štedišama koje su imale deviznu štednju položenu u filijalama Investbanke a.d. Beograd u BiH i FBiH, da Komercijalna banka d.d. Tuzla nije pravni sledbenik Investbanke a.d. Beograd u BiH i FBiH, zatim da FBiH nije svojim zakonodavstvom preuzela bilo kakve dugove Investbanke a.d. Beograd prema štedišama u BiH i FBiH, kao i da Investbanka a.d. Beograd nije bila predmet privatizacije u FBiH. S obzirom na navedeno, nalazi da je Upravni sud propustio da primeni član 12. stav 4. u vezi stava 3. Zakona o regulisanju javnog duga Republike Srbije po osnovu neisplaćene devizne štednje građana položene kod banaka čije je sedište na teritoriji Republike Srbije i njihovim filijalama na teritorijama bivših republika, kao i čl. 9. i 10. Zakona o rešavanju sukoba zakona sa propisima drugih zemalja. Ističe i da oznaka ''Evidentirana devizna štednja'' sa pečatom Komercijalne banke d.d. Tuzla, suprotno stanovištu Upravnog suda, ne predstavlja dokaz da je devizna štednja tužilje kod Investbanke a.d. Beograd prenesena na drugo pravno lice – banku u FBiH ili isplaćena. Predlaže da Vrhovni kasacioni sud zahtev uvaži i pobijanu presudu preinači ili ukine, a traži i naknadu troškova postupka.
Protivna stranka u odgovoru na zahtev predlaže da sud isti odbije.
Postupajući po podnetom zahtevu i ispitujući pobijanu presudu u granicama zahteva, u smislu člana 54. Zakona o upravnim sporovima (''Službeni glasnik RS'' 111/09), Vrhovni kasacioni sud je našao da je zahtev neosnovan.
Prema razlozima obrazloženja pobijane presude, pravilno je, po oceni Upravnog suda, odlučio tuženi organ kada je odbio prijavu potraživanja tužilje po osnovu devizne štednje, jer nisu ispunjeni uslovi za priznavanje tog prava. Po nalaženju Upravnog suda, pravilno je tumačenje tuženog organa da je devizna štednja u smislu odredbe člana 1. stav 4. Zakona o regulisanju javnog duga Republike Srbije po osnovu neisplaćene devizne štednje građana položene kod banaka čije je sedište na teritoriji Republike Srbije i njihovim filijalama na teritorijama bivših republika SFRJ, u skladu sa propisima FBiH, preneta na drugo pravno lice – banku sa sedištem u FBiH, odnosno privatizacijski račun građana, čime je konvertovana u druga prava koja se mogu realizovati u skladu sa Zakonom o utvrđivanju i realizaciji potraživanja građana u postupku privatizacije. Kako prema potvrdi broj ../17 od 25.09.2017. godine, u Agenciji za privatizaciju u FBiH na jedinstvenom računu građana ... AA postoji neutrošen iznos od 5.619,80 KM iz osnova stare devizne štednje, dostavljen od Komercijalne banke d.d. Tuzla, registrovan 02.09.1999. godine, to pravilno nalazi tuženi organ da tužilja po osnovu devizne štednje nije više u odnosu sa bankom kod koje je svojevremeno polagala deviznu štednju, čije je sedište u Republici Srbiji, jer je ista preneta na drugu banku sa sedištem u FBiH, čime je prestao zakonski osnov za priznavanje prava po osnovu neisplaćene devizne štednje građana u skladu sa Zakonom o regulisanju javnog duga Republike Srbije po osnovu neisplaćene devizne štednje građana položene kod banaka čije je sedište na teritoriji Republike Srbije i u njihovim filijalama na teritorijama bivših republika SFRJ. U svakom slučaju, i da tužilja nije iskoristila staru deviznu štednju za namene propisane Zakonom o utvrđivanju i realizaciji potraživanja građana u postupku privatizacije, evidentirana devizna štednja postala je unutrašnji dug FBiH u skladu sa odredbom člana 5a navedenog zakona. Upravni sud je cenio navode tužbe da tuženi organ nije pravilno utvrdio merodavno pravo, pošto nije primenio (lex specialis) zakone BiH i FBiH, pa je našao da su neosnovani, budući da se iz obrazloženja osporenog rešenja vidi da je tuženi na osnovu odredaba Zakona o utvrđivanju i realizaciji potraživanja građana u postupku privatizacije (''Sl. novine FBiH'' br. 27/97...86/15) i odredbe člana 9. Zakona o rešavanju sukoba zakona sa propisima drugih zemalja pravilno utvrdio činjenično stanje koje je bilo osnov za donošenje osporenog rešenja. Cenjen je i navod tužbe da je obrazloženje osporenog rešenja samo sebi protivrečno i da ne sadrži obavezne elemente propisane članom 141. stav 4. u vezi sa članom 5. stav 3. Zakona o opštem upravnom postupku, budući da nisu dati razlozi zbog kojih se rešenje kojim je tužilji odbijeno utvrđenje isplate devizne štednje razlikuje od rešenja donetih u istim upravnim stvarima u kojima je utvrđena i isplaćena stara devizna štednja, pa je nađeno da su neosnovani. Ovo stoga, što je tuženi u obrazloženju osporenog rešenja dao dovoljno jasne i na zakonu zasnovane razloge za donetu odluku, koje je u potpunosti prihvatio i Upravni sud. Pored toga, odredbom člana 1. stav 6. Zakona o regulisanju javnog duga Republike Srbije po osnovu neisplaćene devizne štednje građana položenih kod banaka čije je sedište na teritoriji Republike Srbije i njihovim filijalama na teritorijama bivših republika SFRJ je propisano da se pravo na isplatu iz stava 1. ovog člana utvrđuje pojedinačno za svakog deviznog štedišu. Upravni sud je cenio i navode tužbe da je tuženi postupio suprotno presudi Ališić i dr. protiv Srbije, pa je našao da su neosnovani. Naime, Zakon o regulisanju javnog duga Republike Srbije po osnovu neisplaćene devizne štednje građana položene kod banaka čije je sedište na teritoriji Republike Srbije i njihovim filijalama na teritorijama bivših republika SFRJ je donet u postupku izvršenja presude Evropskog suda za ljudska prava u predmetu Ališić i dr. protiv Srbije od 16.07.2014. godine i odnosi se na regulisanje obaveza po osnovu neisplaćene devizne štednje građana položene kod ovlašćenih banaka u vlasništvu države u periodu postojanja SFRJ. Međutim, imajući u vidu citirane odredbe Zakona o utvrđivanju i realizaciji potraživanja građana u postupku privatizacije i dokumentaciju priloženu uz prijavu, po oceni suda, pravilno je zaključivanje tuženog organa da se u konkretnom slučaju ne radi o staroj deviznoj štednji za koju bi bila odgovorna Republika Srbija prema navedenoj presudi Evropskog suda za ljudska prava.
Ocenjujući zakonitost pobijane presude Vrhovni kasacioni sud nalazi da je ista doneta bez povreda pravila postupka i uz pravilnu primenu propisa.
Prema stanju u spisima i obrazloženju pobijane presude, tužilja je na osnovu poziva za prijavu potraživanja po osnovu devizne štednje od 23.02.2017. godine, podnela prijavu potraživanja, koja je evidentirana pod brojem .. od 05.10.2017. godine, a na osnovu devizne štednje položene kod Investbanke a.d. Beograd – Investbanka Tuzla ekspozitura ..., broj partije .. . Tužilja je uz prijavu podnela original devizne štedne knjižice Investbanke a.d., Beograd, pod brojem .., u kojoj postoji pečat sa naznakom „evidentirana stara devizna štednja“ i pečat sa nazivom banke – Komercijalna Banka d.d. Tuzla. Pored toga, tužilja je dostavila: potvrdu Finansijsko-informatičke agencije Sarajevo iz koje se vidi da nije ostvarila pravo u BiH po osnovu stare devizne štednje, niti da joj je to pravo priznato od strane FBiH; izjavu, datu pod moralnom, materijalnom i krivičnom odgovornošću, da predmetnu staru deviznu štednju nije prenela na drugo lice; kao i potvrdu Agencije za privatizaciju u FBiH br. ../17 od 25.09.2017. godine, izdatu na osnovu uvida u bazu podataka Jedinstvenih računa građana (JRG), kojom se potvrđuje da na JRG ... AA postoji neutrošeni iznos od 5.619,80 KM iz osnova stare devizne štednje koji čini iznos od 3.795,00 KM, dostavljen iz Komercijalne banke Tuzla i iznos od 1.824,80 KM dostavljen iz Tuzlanske banke, registrovan dana 02.09.1999. godine, uz napomenu da Agencija za privatizaciju nije nadležna za povrat stare devizne štednje i da ne raspolaže podacima o verifikovanim iznosima iz osnova stare devizne štednje.
Odredbom člana 1. stav 1. Zakona o regulisanju javnog duga Republike Srbije po osnovu neisplaćene devizne štednje građana položene kod banaka čije je sedište na teritoriji Republike Srbije i njihovim filijalama na teritoriji bivših republika SFRJ („Sl. glasnik RS“, br.108/16, 113/17 i 52/19), propisano je da se ovim zakonom uređuju uslovi, način i postupak regulisanja obaveza po osnovu neisplaćene devizne štednje građana koju su do 27. aprila 1992. godine položili: 1) državljani bivših republika SFRJ, osim Republike Srbije, kod banaka sa sedištem na teritoriji Republike Srbije i njihovim filijalama na teritoriji bivših republika SFRJ; 2) državljani Republike Srbije kod filijala banaka sa sedištem na teritoriji Republike Srbije, a koje su se nalazile na teritorijama bivših republika SFRJ. Stavom 4. istog člana propisano je da se odredbe ovog zakona ne odnose na deviznu štednju iz stava 1. ovog člana, koja je u potpunosti isplaćena u skladu sa propisima bivših republika SFRJ, na čijoj teritoriji je položena, ili koju su bivše republike SFRJ svojim propisima prenele na druga pravna lica, odnosno konvertovale u druga prava.
Odredbom člana 9. Zakona o rešavanju sukoba zakona sa propisima drugih zemalja („Sl. list SFRJ“, br.43/82 i 72/82, „Sl. list SRJ“ br.46/96 i „Sl. glasnik RS“, br.46/06), propisano je da se pravo strane države primenjuje prema svom smislu i pojmovima koje sadrži.
Prema odredbi člana 2. Zakona o utvrđivanju i realizaciji potraživanja građana u postupku privatizacije („Sl. novine FBiH“, broj 27/97), koji je u FBiH stupio na snagu 28. novembra 1997. godine, potraživanja građana, koja se izmiruju u skladu sa ovim zakonom, smatraju se potraživanja po osnovu stare devizne štednje, po osnovu kompenzacije za denacionalizovanu imovinu koja se ne može vratiti u vlasništvo i posed, potraživanja po osnovu neisplaćenih plaća pripadnika Armije RBiH, Hrvatskog vijeća odbrane, Policije i opća potraživanja utvrđena Zakonom o privatizaciji preduzeća. Odredbom člana 3. stav 1. istog zakona propisano je da lice koje ima deviznu štednju u bankama ili poslovnim jedinicama sa sjedištima na teritoriji Federacije iznad 100 KM, a bio je državljanin bivše Socijalističke Republike BiH i na dan 31. marta 1991. godine i imao prebivalište na teritoriji koja sada pripada Federaciji, stiče potraživanja prema Federaciji sa stanjem na dan 31. marta 1992. godine. Odredbom člana 5. istog zakona propisano je da se potraživanje građana po svim osnovima iz člana 2. ovog zakona, iskazuju na jedinstvenom računu građana (u daljem tekstu: Jedinstveni račun) u organizacionoj jedinici Agencije za privatizaciju FBiH, prema mjestu prebivališta građana. Prema odredbi člana 11. istog zakona, otvaranje Jedinstvenih računa vrši se po službenoj dužnosti na osnovu matičnog broja građanina – nositelja potraživanja iz ovog zakona, a otvaranje Jedinstvenog računa po osnovu stare devizne štednje vrši se na zahtev štediše i predstavlja sertifikat građanina. Saglasno članu 15. istog zakona, građani su potraživanja sa Jedinstvenog računa mogli koristiti za kupovinu: stanova na kojima postoji stanarsko pravo, dionica preduzeća, imovine preduzeća, poslovnih prostora u vlasništvu općina i druge imovine koja se bude prodavala u procesu privatizacije, a u skladu sa članom 16. potraživanja na Jedinstvenom računu su bila prenosiva, što je uključivalo i mogućnost njihove prodaje na sekundarnom tržištu za dio njihove nominalne vrednosti. Potraživanja sa Jedinstvenog računa mogla su se koristiti u postupku privatizacije, u roku od dve godine od njihovog upisa na Jedinstveni račun, a istekom tog roka su se gasila (član 18).
Zakon o utvrđivanju i realizaciji potraživanja građana u postupku privatizacije je do 2004. godine pretrpeo više izmena i dopuna („Sl. novine FBiH“, br. 8/99, 45/00, 54/00, 32/01, 27/02, 57/03 i 44/04). Izmenama ovog zakona, period iz člana 18. u kome su se potraživanja sa Jedinstvenog računa mogla koristiti za kupovinu dionica preduzeća, imovine preduzeća i druge imovine u procesu privatizacije, produžen je do 30. juna 2006. godine, a period za kupovinu stanova do 30. juna 2007. godine. Osim toga, zakon je 2004. godine dopunjen članom 5a kojim je propisano da izuzetno od člana 5. ovog zakona, potraživanje po osnovu stare devizne štednje postaje unutrašnji dug FBiH koji se izmiruje u skladu sa posebnim zakonom, osim ako lice koje ima potraživanje po osnovu stare devizne štednje ne da izjavu da se ta potraživanja koriste za namjene iz člana 18. ovog zakona. Izjava iz stava 1. ovog člana je neopoziva i podnosi se Federalnom ministarstvu finansija u roku od tri meseca od dana stupanja na snagu ovog zakona.
Polazeći od citiranih propisa, a kako prema potvrdi broj ../17 od 25.09.2017. godine, u Agenciji za privatizaciju FBiH na jedinstvenom računu građana JRG ... AA, postoji neutrošen iznos od 5.619,80 KM iz osnova stare devizne štednje, od čega iznos od 3.795,00 KM dostavljen od Komercijalne banke d.d. Tuzla, registrovan 02.09.1999. godine, koji je prvobitno bio položen kod Investbanke a.d. Beograd – Investbanka Tuzla ekspozitura ..., pravno je utemeljeno stanovište Upravnog suda da je osporeno rešenje tuženog pravilno i zakonito. Ovo stoga što tužilja, ovde podnositeljka zahteva, po osnovu devizne štednje nije više u odnosu sa bankom kod koje je svojevremeno položila deviznu štednju - Investbankom a.d. Beograd čije je sedište u Republici Srbiji, već je stupila u odnos sa FBiH. Naime, njena devizna štednja je preneta na drugu banku sa sedištem u FBiH - Komercijalnu banku d.d. Tuzla, a zatim konvertovana u drugi oblik prava na osnovu zakona FBiH.
Imajući u vidu izloženo, i po oceni Vrhovnog kasacionog suda, ne radi se o staroj deviznoj štednji za koju bi bila odgovorna Republika Srbija prema presudi Velikog veća Evropskog suda za ljudska prava od 16.07.2014. godine, donetoj po predstavci 60642/08, u predmetu Ališić, Sadžak i Šahdanović, protiv Bosne i Hercegovine, Hrvatske, Srbije, Slovenije i Bivše Jugoslovenske Republike Makedonije, odnosno prema Zakonu o regulisanju javnog duga Republike Srbije po osnovu neisplaćene devizne štednje građana položene kod banaka čije je sedište na teritoriji Republike Srbije i njihovim filijalama na teritorijama bivših republika SFRJ, koji je donet u izvršenju te presude. Odredbe ovog zakona ne odnose se na deviznu štednju koju su bivše republike SFRJ svojim propisima prenele na drugo pravno lice, odnosno konvertovale u druga prava (član 1. stav 4.).
Republika Srbija, ne može biti odgovorna za regulisanje obaveza po osnovu neisplaćene devizne štednje podnositeljki zahteva ni u slučaju da je transfer predmetnog deviznog iznosa na jedinstveni račun podnositeljke kod Agencije za privatizaciju FBiH izvršen bez njene saglasnosti, automatskom primenom neustavnih odredaba Zakona o utvrđivanju i realizaciji potraživanja građana u postupku privatizacije koji je donela FBiH, jer je prenos deviznih sredstava na jedinstveni račun izvršen sa računa Komercijalne banke d.d. Tuzla, sa sedištem na teritoriji FBiH, a ne sa računa filijale Investbanke a.d. Beograd sa sedištem na teritoriji Republike Srbije. Eventualne neustavne situacije uzrokovane primenom zakona FBiH i povredu prava na mirno uživanje imovine pravnih subjekata koja iz toga proističe, mora otkloniti država koja je takvo stanje prouzrokovala, a ne Republika Srbija.
Vrhovni kasacioni sud je cenio navod zahteva da oznaka ''evidentirana stara devizna štednja'', sa pečatom Komercijalne banke d.d. Tuzla na štednoj knjižici dostavljenoj uz prijavu potraživanja ne predstavlja dokaz da je devizna štednja tužilje kod Invest banke a.d. Beograd prenesena na drugo pravno lice – banku u FBiH ili isplaćena, pa je našao da je bez uticaja na drugačiju ocenu zakonitosti pobijane presude Upravnog suda i osporenog rešenja tuženog organa. Ovo stoga što činjenica da je izvršen prenos predmetnih deviznih sredstava nije utvrđena samo na osnovu tog pečata, već je dokaz za to Jedinstveni računu građana (JRG) tužilje, ovde podnositeljke zahteva, kod Agencije za privatizaciju FBiH, na kome se nalaze predmetna devizna sredstva, a koja su na tom računu mogla biti evidentirana samo na osnovu podataka banke ili poslovne jedinice banke sa sedištem na teritoriji FBiH kod koje su se u tom momentu nalazila.
Naime, način evidencije lica koja imaju deviznu štednju u bankama ili poslovnim jedinicama banaka sa sedištem na teritoriji FBiH u iznosu većem od 100 DEM, a bila su državljani RBiH na dan 31.03.1991. godine i imala prebivalište na teritoriji FBiH na dan 28.11.1997. godine, regulisan je Uputstvom o evidenciji i realizaciji potraživanja građana sa jedinstvenog računa („Sl. novine FBiH“, br. 1/98) donetim na osnovu člana 20. Zakona o utvrđivanju i realizaciji potraživanja građana u postupku privatizacije. Prema odredbi člana 12. stav 1. navedenog uputstva, evidencija lica iz člana 3. Zakona, koja imaju deviznu štednju u bankama ili poslovnim jedinicama banaka sa sedištem na teritoriji Federacije BiH u iznosu većem od 100 DEM, a bila su državljani RBiH na dan 31.03.1991. godine i imala prebivalište na teritoriji Federacije BiH na dan 28.11.1997. godine, utvrđuje se na osnovu podataka banaka koje su dužne pripremiti početni bilans stanja u skladu sa zakonom, a prema stavu 2. istog člana, banka iz stava 1. ovog člana dužna je dostaviti Zavodu podatke o deviznoj štednji građana iz stava 1. ovog člana, a sa stanjem na dan 31.03.1992. godine, preračunatim u DEM i umanjenim za isplate izvršene do 31.12.1997. godine na elektronskom mediju, najkasnije do 28.04.1998. godine.
Iz citiranih odredaba Uputstva proizlazi da je transfer predmetnog deviznog iznosa na jedinstveni račun podnositeljke kod Agencije za privatizaciju FBiH mogao biti izvršen samo na osnovu podataka banke ili poslovne jedinice banke sa sedištem na teritoriji FBiH kod koje je imala deviznu štednju, a što je u konkretnom slučaju Komercijalna banka d.d. Tuzla. Takav transfer nije ni mogao biti izvršen na osnovu podataka banke ili poslovne jedinice banke sa sedištem van teritorije FBiH, dakle ni od strane Investbanke a.d. Beograd.
Imajući u vidu navedeno, bez uticaja su navodi zahteva da FBiH nije svojim zakonodavstvom preuzela bilo kakve dugove Investbanke a.d. Beograd prema štedišama u BiH i FBiH, zatim da Investbanka a.d. Beograd nije bila predmet privatizacije u FBiH, kao i da Komercijalna banka d.d. Tuzla nije pravni sledbenik Investbanke a.d. Beograd u BiH i FBiH. Prenosom deviznih sredstava podnositeljke zahteva na račun Komercijalne banke d.d. Tuzla sa sedištem u FBiH, bez obzira na koji način je FBiH taj tranfer izvršila, a zatim na Jedinstveni račun podnositeljke zahteva kod Agencije za privatizaciju FBiH na osnovu Zakona i Uputstva koje je FBiH donela, sporni devizni iznos je prestao da bude dug Investbanke a.d. Beograd, a posledično je prestala i obaveza Republike Srbije da taj dug reguliše u skladu sa svojim zakonom. Iz st. 146. i 147. presude Ališić i dr. proizlazi da Srbija treba da preduzme sve potrebne mere kako bi omogućila da svim licima bude isplaćena njihova stara devizna štednja pod istim uslovima pod kojima je ona isplaćena državljanima Srbije koji su takvu štednju imali u domaćim filijalama banaka sa sedištem u Srbiji, što znači da Republika Srbija ima obaveze prema deviznim štedišama čija devizna sredstva nisu prebačena iz starih deviznih depozita na druga lica ili su konvertovana u druga prava. Na taj način isključene su štediše čija su devizna sredstva prebačena na privatizacione račune, kao što je slučaj sa podnositeljkom zahteva.
Vrhovni kasacioni sud ističe i da je podnositeljka zahteva imala mogućnost da u periodu propisanom čanom 18. Zakona o utvrđivanju i realizaciji potraživanja građana u postupku privatizacije FBiH, svoja potraživanja po osnovu stare devizne štednje sa Jedinstvenog računa iskoristi za namene navedene u članu 15. tog zakona.
U konkretnom slučaju, bez značaja za odlučivanje je ukazivanje podnositeljke zahteva da se Zakonom o izmirenju obaveza po osnovu stare devizne štednje („Sl. glasnik BiH“, broj 28/06), isključuje odgovornost BiH i FBiH za štedne uloge u Investbanci a.d. Beograd i njenim filijalama na teritoriji BiH, te da je podnositeljka dostavila potvrdu nadležnog organa da je imala deviznu štednju položenu u filijali Investbanke u Tuzli. Ovo stoga što u momentu podnošenja prijave i donošenja pobijane presude, zbog izvršenog prenosa stare devizne štednje podositeljke na račun Komercijalne banke d.d. Tuzla, a zatim na Jedinstveni račun podnositeljke, dužničko-poverilački odnos između podnositeljke zahteva kao štediše i Investbanke a.d. Beograd više nije postojao. Time je isključena obaveza Republike Srbije da podnositeljki isplati staru deviznu štednju.
Po nalaženju Vrhovnog kasacionog suda, neosnovani su navodi zahteva da je pobijana presuda doneta pogrešnom primenom materijalnog prava, kao i ostali navodi koji su već isticani u tužbi i koji su bili predmet pravilne i detaljne ocene od strane Upravnog suda.
S obzirom na sve izloženo, Vrhovni kasacioni sud je, na osnovu odredbe člana 55. stav 1. Zakona o upravnim sporovima, odlučio kao u stavu prvom dispozitiva ove presude.
Kako je zahtev za preispitivanje sudske odluke odbijen, Vrhovni kasacioni sud je, na osnovu odredbe člana 74. Zakona o upravnim sporovima shodnom primenom odredbe člana 165. stav 1. u vezi člana 153. Zakona o parničnom postupku (''Službeni glasnik RS'' br. 72/11... 87/18) odlučio kao u drugom stavu dispozitiva presude.
PRESUĐENO U VRHOVNOM KASACIONOM SUDU
Zapisničar, Predsednik veća – sudija,
Dragica Vranić,s.r. Katarina Manojlović Andrić,s.r.
Za tačnost otpravka
Upravitelj pisarnice
Marina Antonić